Zoals ik eerder al had verteld zou ik op vrijdag lekker een nachtje gaan logeren in het ziekenhuis, met pijnbestrijding en een slaaptablet zodat ik een nachtje goed kon doortrekken en even energie op kon doen.
Dat is trouwens gelukt.. al had ik alsnog een niet geweldige nacht, maar ik sliep vrij snel na de prik in mijn been, en kon tot half 9 ongeveer slapen met de nodige keren wakker worden.
Na de ochtend ctg, zou ik naar huis gaan maar ging het toch iets anders… heel anders… ik werd per direct ingeleid.

Uren heb ik zaterdag aan de ctg gehangen, mijn bekken deden alleen nog maar meer zeer dan toen ik aankwam vrijdagavond, en na 4 uur ctg heb ik Michel toch maar gebeld dat ie moest komen vanaf het werk, want ze wilden me inleiden.
Niet lang daarna kwam hij in het ziekenhuis aan en werd er bij mij een ballon geplaatst. De ctgs zijn niet goed, niet slecht genoeg voor een keizersnee maar niet goed genoeg om me naar huis te laten gaan en door te laten lopen tot 38 weken. Ze moet eruit!

Je kan je voorstellen dat wij ons kapot schrokken, snel alles geregeld hebben, de kinderen opgehaald zijn door mijn schoonouders, tassen gehaald zijn, boodschappen voor in het ziekenhuis, bedoel, ik ging alleen maar slapen toch? De vluchtkoffer lag gewoon thuis voor als het nodig zou zijn!
Ik ben nog maar 35.5, het is nog veel te vroeg, en ik word aan alle kanten voorbereid dat onze meid de couveuse in zal moeten, en ze niet weten of er iets mis is, of dat alles goed is… ze weten het niet, maar maken zich zorgen.
En als mensen die er voor geleerd hebben het al niet weten hoe moet ik het dan weten? Tot deze dag heb ik me nooit zorgen gemaakt want ze beweegt zoveel, hele dagen voel ik haar bewegen en reageren….

Mies zou eigenlijk thuis slapen maar toen hij thuis even ging douchen etc werd mij verteld dat ie beter in het ziekenhuis kon blijven, en gelukkig was hij al snel weer terug.
De ochtend erna is de ballon eruit gevallen, wat inhoud dat er 2 a 3 cm ontsluiting is, er word gevoeld en gedaan maar onze dochter ligt niet ingedaald en niet vast dus ze kunnen geen vliezen breken. Een infuus word aangesloten en de weeen beginnen, uren lig ik aan de ctg en ik heb zon vreselijk veel pijn aan mijn bekken van de continu zelfde houding die ik moet blijven liggen, anders dan raakt de machine haar weer kwijt. Op 1 of andere manier krijgen we het niet voor elkaar dat ze fatsoenlijk geregistreerd kan worden.

Einde van de middag krijg ik eindelijkeven een uurtje ctg-af, en Mies en ik maken nog een allerlaatste buikfoto. 35.6 vandaag!

Het schiet niet op, ze daalt niet in, de weeen doen niet genoeg ookal zijn ze sterk en om de 3 a 4 minuten… Het infuus staat ondertussen op 4.2 maar het schiet niet op. Ze proberen haar zelfs naar beneden te drukken om der vast te leggen, wat trouwens ontzettend veel pijn doet… maar het werkt gewoon niet… Ze besluiten het infuus af te sluiten en geven me tabletten in de hoop dat dat wat doet.
Na nog een tijd aan de ctg krijg ik even rust en mag ik 2.5 uur van het ctg af… en we gaan even naar beneden om de kinderen te zien.
Pff, ik ben kapot, en maak me zorgen, maar we hebben ons er bij neergelegd dat 1 deze dagen onze dochter geboren gaat worden.

Maandag ochtend komen de gynealoog , arts verpleegsters en de hele bups, het werkt niet, baby daalt niet in, en de ctg ziet er iets beter uit, we mogen naar huis.
Huh, wat? Horen we dat nu goed?
Ja, we worden naar huis gestuurd… na dagen stress en weeen word alles gestopt en ga ik naar huis.
We hadden ons er net bij neergelegd dat we onze baby te vroeg zouden krijgen en nu in ene komt ze toch niet….

De rest van de week was het een dagelijks bezoekje aan het ziekenhuis voor ctgs, en de laatste gister was zelfs “Beter dan ooit”.
Sterker nog, dit weekend mag ik zelfs overslaan, en hoef maandag pas weer, na de 37 weken controle bij de gyn.

Eenmaal thuis had Bram ons wel enorm gemist, arme jochie in ene paar dagen zonder papa en mama… al had ie het hartstiikke fijn bij opa en oma natuurlijk!
Maar zo in slaap vallen bij mama was nog nooit gebeurd in de afgelopen maanden?

Ik moet toegeven dat ik soms nog best van slag ben en moeilijk weet hoe ik me moet voelen op het moment. We zijn ondertussen alweer een week verder. Maar had nog nooit gehoord dat het zo kon gaan, volgens mij niemand niet.
Hopelijk is ze bij 38 weken wel ingedaald, anders dan kunnen ze me alsnog niet inleiden, en weet niet hoelang ik het nog vol ga houden.








Volg je mij al op social media? dat kan namelijk op
Facebook // Instagram & Twitter óf Bloglovin



Facebook Comments

Related posts:

6 Nadelen van stoppen met roken
Huisdieren en zwangerschap, Bevalling en Babys
9/11 - Die ene dag....
Share

4 Comments on Van nachtje logeren naar snel inleiden!

  1. ohhh herkenbaar je avontuur…ik werd ook ingeleid en de volgende dag weer “met lege handen” naar huis gestuurd…dat was echt een mindfuck! (je kunt mijn verslag hierover teruglezen op mijn blog.) gelukkig ging de tweede poging wel goed 🙂 Hopelijk kun je snel (zorgeloos) bevallen!
    Janske recently posted…Alle zomer Sale & kortingscodes op een rij!My Profile

  2. Heftig hoor..
    Bij mij wilde ze me na 2 dagen inleidingen ook naar huis sturen maar ik stond erop dat ze nog 1 poging zouden doen want ze hadden zelf aangegeven dat onze dochter het niet meer fijn had dus waarom dan toch naar huis ? (Was wel al 38 weken ) uiteindelijk nog 1 poging en die sloeg aan..
    Succes met de laatste loodjes en afwachten. Gelijk aan de bel trekken als je twijfelt over iets
    Kelly recently posted…Verschrikkelijke ikke 3My Profile

    • Bedankt. Ja mocht ik twijfelen dan bel ik meteen hoor.
      Lag jouw baby al ingedaald? Dat was hier beetje het probleem . . Ze ligt niet vast dus ze kunnen geen vliezen breken. Al had ik wel het idee dat als ze door waren gegaan met medicijnen dat ze vanzelf gedaald zou zijn… want de medicijnen sloegen zeker wel aan.. daar heb ik nog dagen “last” van gehad.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge