Na mijn bevallingsverhaal Deel 1 en Deel 2 nu ook het verhaal van de eerste week na de bevalling.
Onze eerste week samen, was een week in het ziekenhuis, en de meest vreselijke week van mijn leven.  ik was het per dag aan het opschrijven maar dan word het zo lang, dat ik de verkorte versie vertel. (En die is nog lang)

Ik ben op maandag ochtend iets na 5en bevallen, volgens mij heeft het wel 3 uur geduurd voordat ze me een keer kwamen wassen… Omdat ik erg veel bloed ben verloren was ik erg moe en slap en kon zo goed als niets zelf. Ik kan me verder niets van de maandag herrinneren, enige wat ik weet is dat ze zeiden dat we dinsdags naar huis mochten.
Helaas op dinsdag gebeurde dat niet, een zuster kwam er amper langs, Lotte kon geen fles binnen houden, en poepen had ze ook nog niet gedaan. Ik werd vooral aan mijn lot over gelaten. Was erg veel bloed verloren door een verkeerde knip en kon alleen maar liggen. Zodra ik iets omhoog kwam draaide alles, en kon zelfs niet eens plassen. Douchen moest ik zelf maar doen, geen idee hoe en dat is dus ook niet gebeurd, want hulp kwam er niet.

Smiddags kreeg ik te horen dat we op woensdag naar huis mochten. Ze wilde Lotte nog even in de gaten houden want ze werd een beetje geel. Ze werd even voor het raam gezet zodat ze wat zon kon vangen. Op woensdag kon ze nogsteeds geen fles binnenhouden, en had ze nogsteeds niet gepoept. Daar deden ze niet veel aan. Nogsteeds werd ik aan mijn lot over gelaten, ik moest alles zelf maar oplossen, en bloeduitslagen “zouden wel goed zijn, want ze stonden niet op de lijst” (de lijst was een verfrommeld papiertje die ze uit der zak trok en even recht trok)

Op Donderdagochtend werd Lotte naar de kinderafdeling gebracht, ze had geelzucht en moest dus onder een speciale lamp. Dat is trouwens het meest schattige wat ik ooit gezien had, een baby met een luier en een zonnebril.

976297_10200721693340338_2038743225_o

Ondertussen kreeg ze een sonde, want ja, de fles werd nogsteeds niet binnengehouden, Ook had ze nogsteeds niet gepoept en werd er niks aan gedaan.
Ondertussen was ik zelf erg wanhopig, hier lag ik een 16 jarig meisje met geen idee wat er allemaal gebeurde, niemand die me wat vertelde en als ze tegen me praatte was het met een denegrerende toon. Ik zeg altijd , ‘ik werd echt behandeld als een 16 jarig sl#tje wat niks wist of hoefde te weten’.
Op Donderdag kreeg ik ook te horen dat ik een HB van 4 had, ipv de normale 8. Niet gek dat ik dus kotsmisselijk was en duizelig. Ik kon ondertussen iets wat om hoog komen, en met moeite in een rolstoel naar de kinderafdeling.

Op vrijdag mocht Lotte onder de lamp vandaan, en mocht ze voor t eerst in bad. Ook pas de eerste keer dat ik een luier verschoonde. Met moeite, want was nog erg duizelig.
Na aandringen van mijn moeder kreeg Lotte eindelijk een klisma, eindelijk, na 5 dagen kon mijn baby poepen. Hè he! Er werd ook verteld dat we nu zaterdag wel naar huis mogen. Had er ondertussen een hard hoofd in, elke dag werd me gezegd dat ik naar huis mocht maar het mocht nooit.

976399_10200721692380314_33205416_o

Zaterdags was mijn moeder er klaar mee. s ochtends vroeg werd er gezegd dat we smiddags naar huis mochten en nog geen uur later werd er gezegd dat het waarschijnlijk maandag werd. Ze heeft de arts apart genomen, en eens flink de waarheid gezegd en toen kon het opeens wel. We mochten eindelijk naar huis. Zaterdags was ook dat Lotte eindelijk een fles kon drinken omdat ze eindelijk leeg was.

Ik heb een hoop weggelaten, een hoop qua emotie vooral… opmerkingen van zusters en artsen... Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit een vreselijke week was.
Dit keer moet ik weer in het ziekenhuis bevallen, gelukkig ben ik nu een stuk ouder en kan ik nu wel voor mezelf opkomen.

976852_10200721692860326_1477852645_o

Deze  vreselijke foto laat je zien hoe wit ik was toen ik thuis kwam zaterdagmiddag. Ik ben net zo wit als de bank en de muur achter me.

Ben jij in het ziekenhuis bevallen of thuis? Ben vast niet de enige met een horrorstory.








Volg je mij al op social media? dat kan namelijk op
Facebook // Instagram & Twitter óf Bloglovin



Facebook Comments

Related posts:

De voor- en nadelen van afvallen
Groeiecho #3 - 32 weken zwanger
4 weken jong!
Share

11 Comments on Na de Bevalling : De eerste week

  1. Wat een vreselijk verhaal…. 🙁 Ik ben in het ziekenhuis bevallen en had echt een droombevalling. Iedereen was aardig en lief, maar de laatste dag leek het of ze de nurses from hell hadden losgelaten. Constant over “mijn man” bezig zijn, terwijl ik al 1000x had gezegd dat ik geen man heb, dan keken ze raar… Ik hoop voor jou op een leukere bevalling dit keer!
    Bibiane recently posted…Sunday Swatches #1: Groener dan groenMy Profile

    • Haha ik hoop t ook. Dit keer zal ik niet over me heen laten lopen iig.
      Heb wel gehoord dat de kraamafdeling tegenwoordig beter is, maargoed, we shall see!

      Wat stom dat ze dingen zoals partners enzo niet onthouden, is toch best belangrijk …

    • Mijn moeder heeft t terug gekoppeld en kreeg een grote mond van de hoofdzuster… dus ze hebben er niet veel mee gedaan lol.
      Sterker nog, mijn zusje is 7 jaar geleden bevallen en toen was het ook nog waardeloos, ze is toen om 2 uur snachts naar huis gestuurd met een baby van een uur oud. bloed lag nog op de grond

  2. ajai wat een heftig verhaal zeg! Ongelofelijk he hoeveel je aankan als het erop aankomt!!! petje af hoor! Ik had een prima bevalling maar een zwaar herstel, iets met hechtingen enzo ( zal je dit besparen haha). Ik heb hetzelfde als jij; nu weet je voor een volgende bevalling wat je wel en vooral niet wil en heb genoeg ervaring en lef om dit aan te geven!

    • hechtingen zijn altijd k u t! de uitwendige vielen mee maar ze hadden bij mij een ader doorgeknipt, daarom ook het bloedverlies… inwendig deed echt zo vreselijk zeer. weken erna nog.,

  3. Bij mij biel t allemaal wel mee, maar dat ze mn baby binnen 10 minuten weg haalden, daar heb ik nog steeds moeite mee. Ik kon pas na 3 maanden overdag een van mn gewone ondergoedjes weer aan. Mn litteken aan de onderkant is nog steeds best hard en stug..

  4. Wat erg dat je het zo hebt ervaren! Lijkt me eng om nu opnieuw in het ziekenhuis te bevallen. Toch denk Ik dat er veel veranderd is. Pijnbestrijding en wensen van de moeder worden serieuzer genomen
    Ik hoop dan ook dat deze bevalling een stuk fijner zal verlopen, waarbij je met een goed gevoel op terug kijkt

    • Aan de ene kant vind ik het eng aan de andere kant denk ik, ik kan nu beter voor mezelf opkomen, ik heb een man die voor me opkomt. en idd huppa ruggenprik hahaha.
      Ik hoop het ook, het komt iig steeds dichterbij!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge