“Als jij even een afspraak plant op de verloskamers voor een inleiding” zei de arts tegen de assistent. “Voor wanneer?” vroeg ze, “Oh, morgen of overmorgen, kijk maar wanneer ze tijd hebben” antwoorde hij weer.

Michel en ik keken elkaar even aan, Morgen of overmorgen??? Oh help, dacht ik, let maar op, word het een 1 april kindje.
En ja hoor, “morgen” zaten ze vol, dus wij mochten ons vrijdag 1 april om 8 uur s’ochtends melden op de verloskamers.

Vrijdag 

Om 6 uur stond ik al klaarwakker naast mijn bed. Had beter geslapen dan dat ik zou verwachten, maar de slaapmedicatie die ik kreeg voor de laatste 2 nachten deden hun werk prima.
Om 7 uur moesten we even bellen of er geen 30 vrouwen binnen waren gekomen snachts om te bevallen, maar we kregen te horen dat we ons gewoon mochten melden om 8 uur.

Ik mocht eerst 45 minuten aan de CTG liggen, dat was niet de eerste keer de afgelopen weken, sterker nog, volgens mij hadden we al zeker 4 keer in deze kamer gelegen sinds week 34.
Na de 45 minuten werden mijn vliezen dan eindelijk gebroken, en het infuus werd aangesloten. Dat vind ik het meest vreselijke van de hele dag, die prik in mijn arm.

20160401_092811
De weeen kwamen rustig op gang, en na 4 uur aan het infuus had ik pas 1 cm extra (kwam dus uit op 3 cm)… Omdat dat best lang duurde vond de arts het een goed idee om me al meteen een ruggenprik te geven zodat ze het infuus flink op konden hogen. Dus hup, naar de uitslaapkamer want daar worden ze gezet, goh die ruggenprik viel me hartstikke mee, daar zag ik wel tegen op maar wooha!
Het infuus werd verdubbeld en na ruim 3 uur werd er weer gecontroleerd… pas 5 cm! Dus infuus weer verhoogd naar het maximale. Ondertussen was mijn ruggenprik aan het uitwerken dus die werd weer bijgespoten.

Om een uur of 7 had ik een “ruime 6 cm”. Niet lang erna kwam de verpleegster binnen gelopen en zei dat ik naar mijn linkerzij moest draaien. De baby had wat moeite zijn hartslag stabiel te houden tussen de weeen door.
Toen heb ik een uurtje kunnen dommelen, en mocht ik omdraaien naar mijn rechterzij. Helaas vond zijn hartslag dat ook niet leuk dus weer terug naar links.
Was duidelijk dat Bram het moeilijk kreeg, de weeen begonnen ook flink zeer te doen en voor ik het wist had ik persdrang.

Ik zat op 9 cm en mocht rustig beginnen met persen, Bram reageerde erg slecht, en ze stonden al op het punt om de gynaecoloog te roepen. Na 27 minuten persen kwam hij er dan toch zonder hulp uit. Werd op mijn buik gelegd, navelstreng werd doorgeknipt en hij werd meteen mee genomen naar de kinderarts. Michel liep met hem mee.
Hij had de navelstreng om zijn nek zitten en moest even goed op gang geholpen worden.

Na zo’n 20 minuten kwam Michel trots met zijn zoon in zijn armen binnen lopen, en kreeg ik hem dan eindelijk in mijn armen. Een prachtig jongetje met grote nieuwsgierige ogen. Mies heeft het laatste stuk navelstreng af mogen knippen,en hebben we heerlijk huid op huid tijd met hem gehad.

20160401_223818

Mijn schoonouders kwamen Lotte al heel snel brengen zodat ze haar broertje ook kon zien… Prachtig moment.

Er werd in eerste instantie gezegd dat we waarschijnlijk 24 tot 48 uur moesten blijven, dit omdat Bram een slechte start gemaakt had, en en observatie ivm mijn medicatie. Maar 12 uur later, en 5 hielprikken later mochten we dan toch heerlijk met zn alle naar huis.

20160402_085603 (1)

Natuurlijk was het even spannend, maar al met al was dit een bevalling die me vreselijk mee gevallen is. Het ging precies zoals ik wou, zo goed als pijnvrij, en heel bewust.  Ik zou het zo nog een keer doen 😉








Volg je mij al op social media? dat kan namelijk op
Facebook // Instagram & Twitter óf Bloglovin



Facebook Comments

Related posts:

Wat ik mis nu ik zwanger ben : Top 4
De vluchtkoffer inpakken...
Zon, Strand en Babys.
Share

7 Comments on Mijn bevallingsverhaal…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge