15 jaar geleden gebeurde iets wat de hele wereld veranderde. In ‘maar’ 102 minuten veranderde voor vreselijk veel mensen hun leven. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik niet meer precies weet waar ik was toen ik het hoorde, maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik echt een vreselijk slecht geheugen heb, die ik te danken heb aan mijn depressie enzo.

Wat ik mij wel heel goed kan herinneren is al die uren en uren die ik, samen met mijn ouders en zusje, voor de tv gehangen heb, vol verdriet, en ongeloof. Met een open geslagen mond, hand ervoor, tranen in onze ogen. Dagenlang volgden we het nieuws tot op de minuut. De gedachtes, hoe kan dit toch gebeuren. Hoe kan een groepje mensen dit soort beslissingen maken. De beslissing maken om 2 vliegtuigen in een enorm gebouw te vliegen, en zoveel verdriet veroorzaken. Bewust.

anp-662077_0

In oktober 2010 ben ik 2 weken naar Amerika geweest. Lotte bleef thuis bij mijn zusje en ik vloog naar Philadelpia, waar ik 2 weken lang bij mijn Internet-vriendin Nicole zou verblijven. Ergens in die 2 weken zijn we een dag naar New York City gereden.. waar we naast Central Park en Time Square, ons hebben laten rijden naar de, toen bouwput, plek waar de Twin Towers stonden.

72502_1613269567259_3134020_n

Terwijl we via de brug het World Finance Center in liepen, besefte ik me heel goed waar ik nu was. En terwijl we naar de bouwplaats keken, wetende dat het daar allemaal gebeurd is, stromen de tranen over ons gezicht en krijgen we het beide benauwd. Ik had het gevoel alsof mijn keel dicht geknepen werd, en ik moet dan ook zeggen dat dit 1 van de meest heftige momenten in mijn leven was. Nu 15 jaar later kan ik nog niet omschrijven wat dat moment met mij gedaan heeft, en de emoties die losgemaakt werden.

76864_1613269367254_5992627_n

De rest van de dag probeer je te genieten van New York City, en dat deden we ook, al waren we het er wel over eens dat we dit nooit aan het begin van de dag hadden moeten doen….
Elk jaar kijk ik weer een documentaire of film. Meestal heb ik het al een keer gezien… maar het blijft heftig en het zou ook altijd heftig blijven. Vooral als je ziet wat het allemaal aangericht heeft.

77043_1613270927293_2128156_n 150248_1613269927268_4325172_n

Ik weet dat het hele punt van terrorisme is om mensen bang te maken, en meestal ben ik dat niet, want als er iets is wat ik niet wil is wel in angst moeten leven. Der zijn al genoeg emoties die door me heen gaan elke dag en angst is niet iets wat ik ook nog wil voelen.
Wel denk ik dat dit niet het leven is wat ik wil voor mijn kinderen. De haat die steeds meer wordt, daar groeien mijn kinderen mee op. En dat vind ik vreselijk. Daar probeer ik wel zo min mogelijk bij stil te staan, maar toch, vooral op momenten zoals vandaag, of de avonden en nachten dat ik samen met Michel aan de tv gekluistert zit omdat er mensen zomaar opgeblazen worden, of overreden, er een coup is of weer 1 of andere gek met een geweer, dan denk ik er wel even over na wat een akelige wereld wij in leven om dan weer met een zeer hart te gaan slapen, en sochtends wakker te worden en optiminaal te proberen genieten van mijn kinderen, en vooral de onschuld die zij beide nog hebben…..

Memorial nu, prachtige plek waar ieder slachtoffer herdacht wordt.
Memorial, prachtige plek waar ieder slachtoffer herdacht wordt.

 








Volg je mij al op social media? dat kan namelijk op
Facebook // Instagram & Twitter óf Bloglovin



Facebook Comments

Related posts:

Bloglovin'
"Wendy Amelie.nl : Nergens recht op"
De ontdekking
Share

1 Comment on 9/11 – Die ene dag….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge